;)
;)
Umjetnička vizija planeta Kepler-22b.
Izvor: NASA
Orbitalni observatorij Kepler je otkrio svoj prvi ekstrasolarni planet koji se nalazi u naseljivoj zoni – području u kojem može postojati tekuća voda na površini planeta. Planet nazvan Kepler-22b ima 2,4 puta veći promjer od Zemlje što ga svrstava u katergoriju "Earth size planet" tj. planeta koji su po obimu slični našem planetu. U proteklih 15-ak godina otkriveno je više stotina ekstrasolarnih planeta od kojih su većina vrući i plinoviti divovi (veći od Jupitera) na kojima nije moguć život. Manje i stjenovite planete je puno teže pronaći, a Kepler-22b je najmanji do sada pronađen ekstrasolarni planet koji u naseljivoj zoni orbitira oko zvijezde slične Suncu.
;)
Projekcija područja Keplerovih promatranja unutar naše galakslije.
Izvor: Kepler.com
Kepler je lansiran u ožujku 2009. godine. Postavljen je (slično kao i orbitalni teleskop Spitzer) u orbitu po kojoj Zemlja kruži oko Sunca, a promatra objekte u nama najbližim naseljivim zonama (u smjeru zviježđa Labud i Lira). Pretpostavljalo se kako u tim područjima postoje planeti koji orbitiraju oko svojih matičnih zvijezda na udaljenostima na kojima zbog povoljne temperature (uz postojanje atmosfere) može na njihovim površinama postojati tekuća voda.
;)
;)
Usporedba našeg Sunčevog sustava i naseljive zone u njemu sa sustavom Kepler 22.
Izvor: NASA
Planet Kepler-22b udaljen je od nas oko 600 svjetlosnih godina, a temperatura na njegovoj površini iznosi oko 22° C. Treba mu 290 dana za jedan okret oko matične zvijezde koja spada u istu klasu zvijezda kao i Sunce (G-type), iako je od njega nešto manja i hladnija. Ipak, NASA-ini stručnjaci još nisu sugurni radi li se o stjenovitom planetu.
Pored planeta koji su do sada otkriveni Keplerovim promatranjem iz orbite, zabilježeno je još 2000 objekata koji predstavljaju "kandidate" za planete, a za njih 10-ak postoje naznake da po obimu spadaju u "Zemljinu kategoriju" i da se nalaze u naseljivim zonama. Kako bi bili sigurni radi li se doista o novom "kandidatu", NASA-ini znanstvenici svaki put vrše dodatna istraživanja pomoću orbitalnog teleskopa Spitzer i Zemaljskih teleskopa.
Budući da su zvijezde puno masivnije od planeta i da su one izvor svjetlosti koju planeti samo reflektiraju, jako je teško (pogotovo vizualno) detektirati planet pored zvijezde na velikim udaljenostima. Stoga se najčešće primjenjuju
;)
neizravne metode. Do sada je najviše ekstrasolarnih planeta otkriveno metodom radijalne brzine - praćenje spektralnog pomaka pri "kolebanju" zvijezde usljed okretanja planeta oko nje. Kepler koristi metodu "tranzita planeta" – prati se pad sjaja zvijezde pri prolazu planeta preko diska matične zvijezde. Praćanjem pada sjaja u određenim vremeskim razmacima, može se odrediti veličina planeta, a praćenjem odstupanja od pravilnosti u tim razmacima, može se odrediti njegova masa. Mjerenjem vremena trajanja pada sjaja zvijezde može se odrediti udaljenost planeta od matične zvijezde.
Postoje i druge metode u otkrivanju ekstrasolarnih planeta, a posljednjih su godina znanstvenici u nekoliko navrata uspjeli izolirati sjaj pojedinih zvijezda i izravno dobiti sliku ekstrasolarnih planeta.
